Een avontuur om nooit te vergeten

Vanmorgen zijn we na 2 dagen rust weer op weg gegaan.

 We wilden naar Montenegro, maar zijn daar niet geraakt.

de toegang van de camping was niet zo heel breed, maar goed te doen;

We vertrokken vlot, passeerden talloze kraampjes met potten:

 en al snel hadden we de drukke stad Užice

achter ons gelaten en reden we meteen in een prachtig berglandschap .

We besloten dat we een omweg zouden maken om naar  het klooster van Uvac te rijden. Dus bij Zlatibor de grote weg af gegaan en alweer een heel ander landschap:

Op een gegeven moment kwamen we bij een splitsing en moesten we een onverhard pad op

 Dit gebeurt hier wel meer, dus toch reden we verder. Een oude man vertelde ons dat we op de goede weg zaten en "immer "rechtdoor moesten rijden.

Gaandeweg werd het pad steeds slechter, maar omdraaien was geen optie, want dat ging eenvoudigweg niet.

Bijna stapvoets reden we verder. Het pad liep langs afgronden met uiteraard geen vangrail, nee helemaal niks, net genoeg ruimte om te rijden over stenen, door kuilen , vlak langs de rand…..

Toen we ook nog eens met scherpe bochten naar beneden moesten afdalen, kregen we het steeds benauwder, maar Peter reed heel geconcentreerd en nog steeds stapvoets rijdend kwamen we toch beneden aan.

Toch heb ik wel 10 x gedacht dat dit het einde van onze reis zou worden.

Grote opluchting, want volgens de kaart konden we zo naar de grote weg rijden.

Mooi niet dus.

We zagen geen weg, riepen naar mannen die daar liepen of we zo verder konden, en toen ging voor ons het licht uit: we moesten dezelfde weg terug……

Maar dat kon helemaal niet, want de auto zou nooit op eigen kracht terug die steile hellingen op kunnen.

Wat nu????

Er liepen heel veel mensen rond, die naar de dienst geweest waren, en voor morgen voorbereidingen aan het treffen waren, want dan is er een feest voor Maria bij het klooster.

God zij dank, kwamen ze allemaal kijken: ze zouden ons helpen, als de auto de eerste helling bij het klooster  niet zou halen, moest het met de tractor.

Een van de mannen zei ook nog, dat hij de auto dan wel zou besturen.

Het lukte inderdaad niet, dus er werd een tractor gehaald ,

wij moesten instappen en jawel: de tractor heeft de auto helemaal naar boven getrokken zo’n 5 km ,
Onderweg ook nog een paar koeien op de weg:

degene die de auto bestuurde heeft ons helemaal tot de asfaltweg terug gebracht….

De bestuurder kon geen Engels, deze man heeft de hele tijd als tolk gefungeerd en ons moed ingepraat, want dat was wel nodig hoor!

We zijn deze mannen heel erg dankbaar voor wat ze vandaag voor ons gedaan hebben.  Gelukkig dat er nog zulke behulpzame mensen zijn!

Iemand die deze weg niet gezien heeft, zal niet begrijpen hoe veel we in onze rats hebben gezeten.

Wij snappen niet, dat de weg naar dit klooster overal  aangegeven staat, maar het eigenlijk , ook voor gewone auto’s niet te doen is. Je moet al over een 4x4 beschikken om deze weg te kunnen rijden.

We besloten terug te rijden naar Zlatibor, we hadden gezien dat daar een camping was.

Daar staan we nu dus, om een beetje bij te komen van dit avontuur, want we zijn allebei nog behoorlijk van slag !

Om de zinnen te verzetten , zijn we toch maar gaan wandelen naar het dorp.

Daar bleek een feest aan de gang.

Het plaatsje doet ons erg denken aan Zakopane in Polen, waar we dit voorjaar waren: overal kraampjes met kleding, souvenirs, houten speelgoed enz.

Het weer is stukken minder. Vandaag hadden we regen en het werd niet warmer dan 15 graden….wat een verschil met gisteren, toen het , volgens een Serviër , de warmste septemberdag was sinds men begonnen is met meten.

Oh ja, op aanraden van de vrouwen bij het klooster ,toch nog een foto gemaakt, want daarvoor waren we tenslotte t gekomen ,redeneerden ze , toen ze ons bij een kopje koffie probeerden gerust te stellen....

Ook de Zeeuwse deken heeft dit avontuur gelukkig overleefd!