Rustdag

We hebben weer een rustdag ingelast.

Ook  de komende dagen blijft het zeer warm, dus besloten we hier maar onder de bomen te blijven staan.

Peter reed om vers brood

Vanmorgen naar het klooster  gefietst, die we kunnen zien vanaf onze plek op de camping.

Prachtig om te zien  binnen, maar moeilijk om foto’s te maken, want dat mocht niet en een non bleef steeds bij ons.

Toch even zonder flits geprobeerd.

In deze omgeving liggen 11 kloosters bij elkaar.

Ze zijn ook nog steeds bewoond.

Deze non kon ons niet veel vertellen, aangezien ze alleen maar Servisch sprak.

Ze was bezig met het knopen van een bandje, dat later weer verkocht wordt. Hier was van alles te koop.

Wij hebben ons beperkt tot een paar kaarsen,die  je dan meteen aan kunt steken en

 een flesje “wonderolie”…….

Naar het dorp terug gefietst en onze boodschappen gedaan in de dorpswinkel:

Echt nog zo’n jaren 60 winkeltje, waar gelukkig ook nog een jonger iemand aanwezig was, die ons hielp met vertalen, want zelf pakken was er nog niet bij!

Vanmiddag was het echt bloedheet, we hebben een beetje gelezen en geluierd.

Peter had een mooi stukje weg ontdekt toen hij Beau uitliet en daar zijn we even gaan kijken:

De stenen vallen hier goed naar beneden.

en de grote zitten ook behoorlijk los:

Een stuk brug voor de trein , wat zomaar ophoudt: de tunnel is gesloten

:

Mooi riviertje:

Bij het restaurant , wat boven aan de weg  ligt,  zou wifi  zijn, wij daarheen, maar niets.

Dan maar een drankje op het terras

, en de vriendelijke serveerster, die nog FIFA- scheidsrechter was geweest, raadde ons aan, een specialiteit van hier te eten.

Dat hebben we dan ook gedaan en het was heerlijk.

Tot onze verbazing stonden ineens onze Engelse buren van de camping voor onze neus: Zij waren naar ons op zoek; wij hadden verteld dat we over de oude weg zouden rijden.

Zij waren op de camping en hoorden een heleboel geraas en zagen grote stofwolken. Wat bleek? Op dat stuk, waar wij een kwartier eerder fietsten,waren stenen naar beneden gekomen en zij dachten dat wij daar nog waren en misschien wel gewond.

Toch goed, dat je hier zegt, wat je gaat doen!

 Ze waren zeer opgelucht , toen ze ons zagen.

En wij  ook, want stel dat we er een kwartier later hadden gestaan…….

Ze kwamen er ook bijzitten en hebben ook de speciale schotel gegeten gegeten.

Heel gezellig, op de camping hadden we ook al verhalen uitgewisseld. Zij zijn onderweg naar Cyprus, waar ze een huis hebben.

Ook op deze camping verder geen toeristen, dus fijn dat je toch nog met iemand kan praten.

De Zeeuwse deken is op de camping gebleven: