Peipsi meer

Een mooie toer langs het Peipsi meer gemaakt vandaag.
Dit is het grootste meer van Estland en het op 4 na  grootste meer van Europa.

We reden langs Varnja, Kasepää en Kolkja, 3 vissersdorpjesdorpjes waar voornamelijk Oud- gelovigen wonen , die ook nog op die manier leven.

Ook telen ze hier heel veel uien, waar ze zelf geneeskrachtige waarden aan toedichten

Kerken hadden ze er natuurlijk ook....

aparte kruizen.........

Doorgereden naar het plaatsje Nina, waar ook een mooie kerk stond, aan het water
Achter de kerk stond de vuurtoren

Teruggereden naar Alatskivi, waar we koffie dronken bij een mevrouw, die Nederlands sprak: zij had 3 jaar in Nederland gewerkt.
Ze vertelde dat de mensen in de herfst depressief werden, doordat er steeds minder daglicht is en dat het in de winter zeer lang donker is.
Ook vertelde ze dat het Peipsi meer dichtvroor en het ijs wel een meter dik kon zijn, waarin dan gaten geboord werden om te vissen.
Sommige jaren valt er ook heel veel sneeuw , Ze wees wel anderhalve meter aan......
Achter het cafe stond deze auto, waarmee haar man meubels vervoerde van Nederland naar Estland.

In het park van Alatskivi lag dit mooie slot:

In Kallaste bekeken we de rode kalksteenrotsen.
Op de foto's in ons reisboek zijn ze veel roder.....

In Mustvee stond deze mooie Oudgelovigen
kerk,

Bij de kerk deze boom....prachtig , zoals die gegroeid is en zich overeind houdt

Dit meisje is treurig om alle gevallenen van de oorlog

Ook stond deze Orthodoxe kerk er nog,













We bezochten het OudgelovigenMuseum, waar ik niet alles even mooi vond, maar wel dit handwerk

Naast het museum stond deze kerk, er was een dame aan het werk, die zo aardig was om ons binnen te laten,










ze vond het ook niet erg dat ik foto's nam, meestal mag het juist niet, ik heb de kans maar met beide handen aangegrepen :

Aanvankelijk wilden we hier op de parkeerplaats blijven staan, maar omdat ik het toch niet zo prettig vond, besloten we om een camping 22 km verder op te zoeken. Dat was geen succes, er was niemand te zien en het was geen plek om in je eentje te staan... dan maar verder zoeken. Dat viel niet mee. Uiteindelijk vonden we deze plek, waar we alleen staan.
We hebben zo wel een heel stuk langs het meer gereden en staan nu helemaal aan de bovenkant.
'Morgen weer verder.